เที่ยวเชียงใหม่ ธันวาคม 2011

เที่ยวเชียงใหม่ครั้งนี้มา 4 คืน 5 วันแน่ะ...เอาแบบไม่หวือหวา กะมาพักผ่อนอาบอากาศหนาวๆลมเย็นๆ ศึกาาข้อมูลจากโลกไซเบอร์ไว้แล้ว  นั่งเครื่อง Airasia จากPhuket ตรงมาเลย สะดวกดีจัง ใช้เวลาบิน 2 ชม. เหยียบพื้นเมืองล้านนา นั่ง Taxi สนามบิน ค่า taxi 54 บาท บวกอีก 50 บาทค่าธรรมเนียม         เข้าโรงแรมโลตัส ปางสวนแก้ว โรงแรมเก่าแก่ คู่บ้านคู่เมืองเชียงใหม่  กว่าจะเดินถึงห้องพักเล่นเอาเมื่อย เพราะมันเป็นหลายตึกเชื่อมกัน ขึ้นตึกนี้ ไป ต่ออีกตึกนึง...แทบจะหลงทางกันเลยทีเดียว
สภาพห้อง...สยองงง..กลิ่นอับโชยมาเลย.ไม่น่าเลยเรา พลาดไปซะแล้ว....เตียงอย่างโทรม...หมอนสีมอมอ ห้องน้ำโอว...ไม่อยากอาบน้ำเลยอ่ะ  แถมไม่มีที่ฉีดน้ำอีก ฮือๆ จ่ายตังไปแล้วจองผ่าน agoda สองคืนซะด้วย หลับหูหลับตานอนๆไปตามนั้น

เสร็จสรรพ เรียกรถแดงไปนิมมาน ซอย 11 กินเตี๋ยวเนื้อตุ่นรสเยี่ยม  อร่อย น้ำซุปเข้มข้น เมนูหลากหลาย หมู เนื้อ ผัก...ไม่แพง 40 บาท  อันนี้ปอเปี๊ยะราดแกงกะหรี่  ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ ....ไม่คุ้นลิ้น

อิ่มท้องแล้วเดินเล่นแถวนิมมาน ร้านน่ารักๆเพียบ...มานั่งจิบกาแฟต่อที่  wawee coffee  บรรยากาศดี แต่โกโก้ร้อนนี่สิ...ไม่ร้อนเลยอ่ะ...เลยให้เค้าไปทำมาใหม่  mocca เย็น 89 บาททททท..บราวนี่ (40 บาท)ก็อร่อยเข้มดี รวมๆก็ ok นะ

ต่อด้วยมื้อค่ำ นั่งรถแดงอีกแล้ว คนละ 20 บาทมาตลาดหน้ามอ.ชอ. .....ชอบบบมากกก  ของกินเพียบน่ากินทั้งนั้น ถูกแสนถูก(เมื่อเทียบกับภูเก็ต)  อยากกินไปหมด ไม่ได้ถ่ายรูปมาเท่าไหร่มัวแต่ละลานตาอยู่..เป็นลานโล่ง อากาศดี บรรยากาศดีมาก...กินหอยทอดกะทะร้อน  เยอะๆ 40 บาทเอง  ซาลาเปาหลายสิบไส้เลยเลือกเอา เปา chocolate , เปาต้มยำ , เปาชาเขียว ....12-18 บาท อุ่นให้ร้อนๆด้วย แนะนำให้มากินที่นี่เลย "ของกินหน้ามอ."
   เช้าวันที่สอง บุฟเฟ่ต์ ที่โรงแรม แล้วเช่ามอไซค์ ร้านหน้ารร. Honda click 200 /วัน ไปกาดหลวง ได้กางเกงสะดอมาตัวละ 100 บาท  ซิ่งข้ามสะพานน้ำปิงต่อไปกินข้าวซอย เสมอใจ ฟ้าฮ่าม  เกือนเข้าร้านผิด แถวนั้นจะมี ข้าวซอย ลำดวน ฟ้าฮ่ามอยู่ด้วย...

เค้าว่าถ้าข้าวซอยเชียงใหม่ต้องร้านนี้   เมนูหลากหลาย  ข้าวซอยไก่ 30 บาท  อิ่มของคาวแล้วไปต่อของหวาน ย่านนิมมานเหมือนเดิม ปากซอย 3 ร้านกู โรตีชาชัก  เมนูโรตีหลายสิบรายการ สั่งมา 1 อย่าง โรตีไส้กรอก 40 บาท แป้งกรอบหอมอร่อยยย  โกโก้ชัก 60 บาท  คนเชียงใหม่เค้าชอบมานั่งอ่านหนังสือ เล่นcom คุยงาน  ทำการบ้าน กันตามร้านกาแฟแบบนี้  แบบว่าชีวิตชิลชิลดีอ่ะ  อย่างธนาคารก็เปิด 10.30 น. ปิด ห้าโมงเย็น  ชีวิตเริ่มต้นกันสายหน่อย  ไม่เหมือนภูเก็ต อะไรๆก็เร่งรีบ แข่งขันกันไปหมด ตามประสาชาวใต้ ผสมกับสังคมเมืองไปแล้วด้วย

   ข้ามถนนไปซื้อ Mike's Burgerสาขานิมมาน ซักหน่อย ได้ Burger ปลา 89 บาท , เนื้อ 89 บาท ก็OK แอบแพงไปนิสนึง

บ่ายสองแว๊นไปงานพืชสวนโลก วิ่งเรียบคลองชลประทานไปทางหางดง ประมาณ 10 km. อาการร้อนเชียว  ค่าบัตร 200 ถ้าจองทาง net ก่อน 13 ธคง ได้ 100 บาทเองง่ะ   เดินเที่ยวเล่น ถ่ายรูป จนเมื่อยมากก็แว๊นกลับ

มื้อค่ำ ซิ่งไปหาของกินหลังมช. ได้ร้านข้าวต้มนายดำ อร่อยๆราคาไม่แพง เจ้าของร้านออกมายืนไหว้ขอบคุณลูกค้าหน้าร้านเลยอ่ะ  สั่งยำปลาสลิด  ห่อหมกทะเล 100 บาท เยอะมาก อร่อยสุดๆชอบ  ต้มยำทะเลใสลูกชิ้นเม็ดเล็กๆเคี้ยวหนุบๆดี  ... จบวันแบอิ่มพุงปลิ้นเลย
               เช้าวันที่สาม check in ที่ M Hotel (รร.มนตรีเดิม) เค้า renovate ใหม่ ห้องพักสะดวกสบายทันสมัย ทำเลเยี่ยมเลย อยู่ตรงประตูท่าแพเลย เดินไป 20 ก้าวก็เป็นถนนคนเดินแล้ว   เช่ามอไซค์ที่รร.นี่แหละ คราวนี้เป็น Fino  ราคา 200 บาท /วัน  ซิ่งไปแม่ริมกัน ระยะทางประมาณ 16 km. ขี่ไปเรื่อยได้ ทางดีไม่ชัน อากาศดีๆลมเย็นๆ วู้ๆๆๆ ชอบจัง เส้นทางแม่ริม-สะเมิงนี้ มีแหล่งท่องเที่ยวเยอะ  อย่าง สวนกล้วยไม้  ฟาร์มงู  ฟาร์มจระเข้  โชว์เสือ  ที่กล่าวมานั้นไม่ได้แวะเลย....มาจอดที่ปางช้างแม่สา ค่าบัตร 200 บาทแน่ะ (เห็นว่าเมื่อก่อน 120 บาทเองง่ะ) หน้าปางมีร้านกาแฟวาวี อีกแล้ววว...หลังจากเดินเล่นในปางดูช้างตัวเล็กตัวน้อยแล้ว ก็ออกมานั่งจิบกาแฟ รอรอบการแสดงช้าง 13.30 น. ( มีสามรอบต่อวัน นี่เป็นรอบสุดท้าย)  โชว์ช้างคนดูแน่น แต่ไม่มีคนพากย์ทำให้ขาดอรรถรสในการชม แสดงกันแบบเงียบๆ แต่เจ้าช้างก็น่ารักตามธรรมชาติของเค้า

                                               M Hotel

                 ไร่สตอเบอรี่ ระหว่างทางไปปางช้างแม่สา  ไม่ได้เปิดให้เก็บค่ะ ซื้อที่เค้าเก็บมาขายแล้วได้ อย่างหวานดลละ 250  แบบเปรี้ยวหน่อย โล 150 บาท

เย็นๆซิ่งรถกลับมาเดินถนนวัวลาย มีของขายคล้ายๆท่าแพ แต่น้อยกว่าซักครึ่งนึง  ต่อด้วยโจ๊กสมเพชรเจ้าดัง ใครๆที่มาเชียงใหม่ต้องมากิน เค้าเปิดกัน 24 ชั่วโมงเลย ได้ทุกมื้อ

สั่งข้าวต้มโป๊กแตกทะเล อร่อยๆๆๆๆ 55 บาท  ราดหน้าทะเล เส้นเหนียวนุ่ม ปลา หมึก กุ้ง ชิ้นโตๆ อิ่มจ้า

 นอนหลับฝันดีที่ M hotel

ไว้มาเล่าต่อจ้า>>>>

การแพ้ยา

http://www.youtube.com/watch?v=qMCJDzS4ocM&feature=youtu.be
มีคลิปเรื่องการแพ้ยา  ที่ดูง่ายๆเข้าใจง่ายมาฝากค่ะ
เพื่อเข้ากับสถานการณ์ Clip fever ช่วงน้ำท่วมค่ะ

วงการร้านขายยา ณ จังหวัดหนึ่ง

ต่อไปนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวนะคะ หากเพื่อนๆวงกาารร้านขายยามีความเห็น หรือประสบการณ์แตกต่าง หรือเห็นด้วยก็สามารถ share ได้นะคะ
  เมื่อปี  46 ทำงานประจำอยู่รพ.เอกชน และเปิดร้านขายยาไปด้วย (ขย 1 ) พอเลิกงานตอนเย็นก็ไปเปิดร้านขายเองคนเดียวไม่จ้างลูกน้องค่ะ ทำเองทุกอย่าง  รายได้พออยู่ได้แต่ไม่รุ่ง  ทำได้ 3 ปีก็ให้เค้าเช่าไป(บ้านตัวเอง) แล้วย้ายไปเปิดอีกที่โดยให้พี่ชายขาย  หลายคนอาจสงสัยว่าพี่ขายยาเป็นเหรอ  นั่นสิ และไม่ต้องมีเภสัชกรขายเหรอ   สมัยนั้นใบอนุญาตขายยาแค่จำกัดว่าให้มีเภสัชกรประจำร้าน  ในช่วงเวลาใดก็ได้ค่ะ เช่น ภญ...เวลาปฏิบัติการ 17.00-21.00 น. ส่วนเวลานอกเหนือจากที่ระบุใครจะมาขายก็ได้   ร้านอื่นๆเค้าจะจ้างเภสัชกรตามรพ.มา "แขวน"ป้าย  คือเอาค่าใบประกอบไป ไม่ต้องมาอยู่ก็ได้....เป็นไงล่ะค่ะผู้บริโภคน่ากลัวมั๊ยว่าคุณรับยาจากใคร....
สมัยนั้นร้านยาไม่ได้มากมายอะไร และ วิชาชีพเภสัชกรยังขาดแคลนอยู่ในภาครพ.ทั้งเอกชน และรัฐบาล หรือกระทั่งบริษัทยา โรงงานยาต่างๆ  ร้านยาจึงไม่มีคู่แข่งมากนัก    ขายได้ซัก 1 ปีก็ย้ายร้านอีกค่ะ  ย้ายมาเช่าบ้านคนอื่นขายมั่ง หลังจากขายที่บ้านตัวเองมาสองที่แล้วไม่รุ่ง     ร้านที่สามที่นับว่าทำเลดีกว่าร้านเดิมค่ะ ยอดขายก็นับว่าอยู่ได้....มาช่วง2-3 ปีหลังนี่แหละค่ะ วงการร้านยาก็กลายเป็น red ocean เลย ร้านขายยาที่นี่เปิดกันมากมาย เดือนละ 2- 3 ร้านเรียกว่า ร้านยาที่นี่มากกว่า 7-11 เลยค่ะ   เศรษฐกิจที่ดีของจังหวัดนี้ก็ส่วนหนึ่ง  วิชาชีพเภสัชกรที่ไม่ได้เป็นสาขาขาดแคลนแล้วก็อีกส่วน มหาลัยหลายที่เปิดหลักสูตรเภสัชศาสตร์  ผลิตเภสัชกรได้มากมาย  พอมันล้นตลาดก็ไม่รู้จะทำอะไร  หันซ้ายหันขวาเปิดร้านดีกว่า  แต่บางคนก็มีเป้าหมายความมุ่งมั่นในการเป็นเภสัชชุมชนนะคะ ทุกสังคมทุกวิชาชีพก้ย่อมต้องมีสีขาว สีดำ สีเทาๆปนๆกันไปค่ะ  อยู่ที่ว่าสีใดจะมีมากกว่ากัน  ส่วนตัวคิดว่าวงการร้านยายังคงมีสีขาวมากกว่าสีอื่นๆนะคะ
        ขายยาไม่ได้กำไรมากมายอะไรค่ะ ประมาณ 30 เปอร์เซ็นต์เอง ค่ะ แต่เป็นงานที่อิสระ เป็นงานเชิงสังคม สุขภาพ ของคน ตั้งอยู่บนความเสี่ยงเหมือนกันนะคะ ยิ่งมีกฎหมายคุ้มครองผู้บริโภคด้วย และอิทธิพลของสื่อต่างๆ แล้ว อะไรก็ฟ้องได้ค่ะ หากการปฏิบัติงานไม่ตั้งอยู่บนมาตรฐานวิชาชีพ  แต่ก็ล่ะค่ะความที่ร้านยามีมาก ฝ่ายที่ถือกฎหมายมีเพียงหยิบมือ ก็เลยเห็นการกระทำแบบสีเทาๆให้เห็นอยู่เป็นระยะๆ
เข้าใจข้อจำกัดของสสจ.เรื่องกำลังคนค่ะ  ส่วนผู้ประกอบการเองก็ต้องมีจรรยาบรรณในตัวเองร่วมมือกันไป ผู้บริโภคจะได้รีบประโยชน์สูงสุดค่ะ
   เรื่องที่ว่าการกระทำสีเทาๆที่เคยเห็นมาในวงการร้านยาก็อย่างเช่น  ขายยากล่อมประสาท (alprazolam ,Lorazepam,diazepam ฯลฯ) ให้เด็กวัยรุ่นเพื่อนำไปใช้ในทางที่ผิด  เปิดขายยาโดยไม่ได้รับอนุญาตที่ฮิตมากๆตอนนี้ก็ขายยาแก้ไอสูตร Benadryl ให้กลุ่มวัยรุ่นเยาวชน นำไปผสมเป็น 4x100 , 5x100 มึนเมากันไป  ยาพวกนี้ขายได้ไม่ผิดกฎหมายค่ะ(ถ้าเป็นขย 1)โดยต้องทำรายงานการขาย ว่าขายให้ใคร จำนวนเท่าไหร่ เพื่ออะไร ไว้เวลาสสจ.มาตรวจก็สามารถให้ดูได้  แต่เดือนนึงไม่เกิน 300 ขวด คนละไม่เกิน 3 ขวดค่ะ  เพื่อการรักษาอาการไอ ระคายคอ ได้ค่ะ....ยากลุ่มนี้คิดว่าต่อไปคงให้เลิกจำหน่ายในร้านยาอีกแน่ค่ะ เหมือนกับยากลุ่ม Pseuephedrine+antihistamine(สำหรับลดน้ำมูก คัดจมูก) ที่เค้าให้เลิกขายในร้านยาตั้งแต่วันที่ 19 ธันวาคม 54 นี้เนื่องจากมีกระบวนการการค้ายานำไปสกัดเอา Pseudoephedrine ออกมาเป็นสารตั้งต้นของยาบ้าได้อีก....ยาดีๆก็เลยถูกเก็บออกจากตลาดร้านยา...

                แต่ร้านยาสีขาวๆก็มีมากนะคะ ร้านที่ให้บริการด้านยาและสุขภาพกับชุมชนอย่างแท้จริง เป็นส่วนหนึ่งของชุมชน อันนี้จะอยู่ได้อย่างยั่งยืนค่ะ เชื่อมั่นอย่างนั้นค่ะ   ผู้บริโภคลองเลือกร้านยาสีขาวไว้ในดวงใจคุณซักร้านนะคะ